معرفي هنر سوخت روي چوب

هنر سوخت روي چوب هنري است كه از عهد سلجوقيان به جاي مانده است، بدين ترتيب كه در اوايل عهد سلجوقي اين هنر به صورت سوخت روي چرم اجرا مي‌شد. نحوه كار بدين صورت بوده كه طرح مورد نظر را روي چرم منتقل كرده با استفاده از ميله‌هاي داغ طرح مورد نظر را مي‌سوزانند و براي جلد كتابها (بيشتر قرآن) استفاده مي‌شده.

در اواخر عهد سلجوقي و اوايل عهد تيموري اين هنر كم كم از روي چرم بر روي انواع ظروف چوبي مخصوصاً پايه ي پيكره‌هاي چوبي انتقال يافت كه متاسفانه به علت دشوار بودن اجراي اين تكتيك روي چوب كم كم از تعداد آثار سوخت روي چوب كاسته و در نتيجه از بين رفتن اين هنر شد. بعدها در عصر حاضر به تلاش هنرمند سوخت روی چوب (سيد حسين مرتضوي) ، اين هنر بار ديگر روي كار آمد، اين بار با ابزار متداولتر و امروزي تر كه روش كار را هرچه بيشتر آسانتر نمود. از اين رو تعداد علاقمندان و هنرجويان روز به روز در حال افزايش است. و اما مشكل امروزي هنر سوخت روي چوب بدين نحو است كه ابتدا طرح مورد نظر را با استفاده از كاربن زرد يا مستقيماً روي چوب مورد نظر اعم از انواع جعبه‌هاي جواهرات، تنديس‌ها، تابلوها، جاكليدي‌ها و ... منتقل مي‌كنند كه البته جنس چوب مورد استفاده بسيار مهم و ضروري است، سپس با استفاده از هويه شروع به سوزاندن طرح مي‌كنيم. لازم به ذكر است چنانچه سطح مورد نظر از قبيل صاف و سيقلي نشده باشد، سوخته كاري انجام شده مرغوب نخواهد بود. پس از انجام مراحل سوخت، روي كار را جلايي از ماده‌هاي مختلف مثل اسپري فيكسر يا كیلر يا پلي استر و ... مي‌دهند.